Weronika Kotlewska z d. Czerwińska

Szczera, pobożna i dobra — była sercem tej rodziny. Weronika Czerwińska należała do tych osób, których obecność w domu dawała innym spokój, oparcie i poczucie bezpieczeństwa. Całe życie pozostawała blisko Kościoła, a modlitwa, uczciwość i dobroć były dla niej nie odświętnym gestem, lecz codziennym sposobem życia. Bliscy wspominają ją jako kobietę serdeczną, pokorną i wewnętrznie silną, która umiała troszczyć się o innych bez rozgłosu i bez oczekiwania czegokolwiek dla siebie. Pod koniec życia, po upadku, zamieszkała najpierw u jednej z córek w Tczewie. Po śmierci tej córki przeniosła się do drugiej — do Ciepłego — gdzie znalazła opiekę, ciepło i spokój. Gdy stan zdrowia się pogorszył, trafiła do szpitala w Gdańsku, gdzie spędziła ostatnie dwa tygodnie, zmagając się z bólem i opuchniętymi nogami, lecz pozostając pod troskliwą opieką. Została pochowana w Gniewie. W pamięci rodziny pozostaje jako osoba dobra do szpiku kości — cicha, wierna swoim wartościom i pełna serca dla drugiego człowieka.